De Rouwauto Was Ontworpen Als Een Flex Voor Dode Mensen

Ik heb een onvervalste liefde voor lijkwagens, wat verrassend genoeg niet voortkomt uit mijn middelbare schooltijd als een woedende goth, maar eerder uit mijn recente overtuiging dat een lijkwagen waarschijnlijk een van de beste voertuigen zou zijn voor een roadtrip. De achterruimte is letterlijk ontworpen om een lichaam te passen. Gooi er een matras in en het is net een klein huis op wielen, met als extra voordeel dat ik betwijfel of iemand daar in wil rondsnuffelen.

Als je een visuele geschiedenis van de lijkwagen wilt, kun je er een bekijken van Donut Media. Maar ik heb ook mijn eigen favoriete stukjes geschiedenis om te delen.

Wat we vandaag kennen als een lijkwagen begon oorspronkelijk als een manier voor een paar mensen om een dood lichaam van punt A naar punt B te dragen. Maar de naam ‘lijkwagen’ komt van het Middelengelse woord ‘herse’, dat een kandelaar was die vaak bovenop de kist werd geplaatst. Zoals je je kunt voorstellen, wordt een dood lichaam met steeds meer versiering een beetje te zwaar om te dragen. Nu moet je de kist in een kar of, later, een auto zetten.

Mensen hebben al zo lang we geschiedenis opnemen een groot probleem van de dood gemaakt. Of je nu een Neanderthaler was die deelnam aan een van de eerste rituele begrafenissen ooit, een Viking die je dode op een klein bootje de zee op duwde en het dan in brand stak met een brandende pijl, of een hedendaagse Tibetaanse monnik die je maatje in stukken hakt en zijn lichaam op de top van een berg achterlaat, we zijn een soort geobsedeerd door de dood en de rituelen die ermee gepaard gaan.

Lijkwagens maken deel uit van die lange geschiedenis – specifiek het deel van de geschiedenis dat begon in de 17e eeuw. Net zoals de oude Egyptenaren farao’s begroeven met tonnen luxe goederen, begonnen mensen in de 17e eeuw lijkwagens te versieren. Hoe uitgebreider de lijkwagen, hoe chiquer je was.

En dingen gingen echt van start in het Victoriaanse tijdperk, toen letterlijk alles wat het waard was om te versieren moest weelderig, rijk en een beetje kitscherig zijn. Het was tenslotte het tijdperk van gotische revival steunberen en torens, vetgedrukte bloemen, overvolle meubels, fluweel en middeleeuws ogende fleur de lys patronen. Hoe moet je de armen anders laten weten hoe arm ze zijn als je je absurde rijkdom niet bij elke gelegenheid – zelfs vanuit het hiernamaals – tentoonspreidt?

Die echt uitgebreide lijkwagens waren erg populair in het Verenigd Koninkrijk en aan de oostkust van de Verenigde Staten. Ga naar het Midwesten, en mensen stopten gewoon met zo diep geven om de karren die hen naar het graf brachten. (Of dat nu komt doordat Midwesterners niet de luxe hadden van een dichtbevolkte stad om met hun geld te pronken, of doordat Midwesterners waarschijnlijk afstammen van de sobere Scandinavische traditie, weet ik niet.)

Het was een vergelijkbaar verhaal toen ze motoren in lijkwagens begonnen te gooien – en ik laat Donut Media je daarover vertellen, want mijn expertise in lijkwagens is letterlijk paardenkracht.

Kortom, het duurde een lange tijd voordat een gemotoriseerde lijkwagen aansloeg omdat het veel geld kostte – maar nu is het hetzelfde verhaal als in het verleden. Hoe rijker je bent, hoe chiquer je lijkwagen. Wil je een Maserati lijkwagen? Je kunt er een krijgen. Wil je helemaal losgaan met versieringen? Dat kan. Wil je een grote stoet? Je hebt het. Het is een prachtig ding.

Source link

+ There are no comments

Add yours